Zo, ik heb zin om even lekker een verhaaltje tegen jullie te gaan vertellen. Gewoon, over what I've been up to (soms kan ik geen Nederlands meer) de laatste tijd en wat er op de planning staat de komende week, want dan heb ik ein-de-lijk vakantie! De afgelopen twee weken stonden weer in het teken van omschakeling. Mijn school heeft namelijk verzonnen dat ik na de kerstvakantie vier weken lang geen les had, alleen een tentamenweek, wat betekent dat ik zes weken ongeveer niets heb uitgevoerd. En twee weken geleden is het nieuwe blok weer in gegaan waardoor ik ineens weer dingen moet doen die ik helemaal niet wil (Lees: vroeg opstaan, boeken openslaan en er daadwerkelijk in lezen en naar vervelende mensen luisteren). Gelukkig brengt het ook veel gezelligheid met zich mee, want ik heb een super gezellig klasje en daarom vind ik het leuk om iedereen weer te zien. Zo aten we vrijdagochtend taart tijdens Commerciële Economie, gewoon omdat het kan en maken we nu alweer pla...

Voor budgetshoppers is Primark een soort walhalla. De meeste mensen reizen stad en land af om bij Primark te gaan shoppen. Ze kunnen er gerust úúúren doorbrengen en als ze er dan zijn, moet je ze ook zeker niet storen. Winkelen in de Primark is een vak apart . Je moet doelgericht en zelfverzekerd zijn wil je dit aan kunnen. Het begint al vroeg, nog voordat je de winkel binnen komt. De weg naar de Primark hoef je nooit te vragen, je kunt gerust de stroom Primarktasjes volgen en dan kom je er vanzelf. Als je de Primark dan gevonden hebt begint het echte gevecht al bij de ingang om de mandjes. Die zijn namelijk binnen no-time op. Er wordt aan haren getrokken, gegild en kleren worden kapot gescheurd. Bij dit eerste stadium vallen er al een paar mensen af die dit totaal niet aankunnen. Teleurgesteld gaan ze naar huis. En dan, eindelijk! Jij hebt je mandje.  

"Nicole, het is hartstikke koud buiten. Doe je je handschoenen aan?" "Ja mam, dat zou ik wil wellen maar ik ben mijn handschoenen kwijt." "Nicole, je raakt jezelf nog eens kwijt." Dit is een gemiddeld gesprek tussen mij en mijn moeder op een random moment van de dag. Ik geef het eerlijk toe: ik ben een chaoot. Ik raak alles kwijt en vergeet de meest simpele dingen zoals de verwarming uit doen of de deur op slot doen. Zo moet ik over precies zeventien en half uur afrijden (help!) en bedenk ik me nu dat ik daarvoor het bewijs van mijn theorie-examen mee moet nemen. De grote vraag: waar heb ik dat ding gelaten? Ik heb mijn hele kamer (en die van mijn ouders en zusje, de woonkamer, de keuken en de badkamer) al afgezocht, maar ik kan hem nergens vinden. Ik heb al een maand of zeven een boek van een vriend bij mij thuis liggen. Ik zie die vriend ongeveer twee keer per maand wat betekent dat ik al veertien keer ben vergeten dat boek mee te nemen. Ik probee...

Ik ben al ruim drie jaar een oberes in een Chinees restaurant. Stiekem weet ik wel dat het geen oberes heet, maar "serveerster" of gewoon "bediende". Maar "oberes" vind ik veel leuker klinken. Het leven van een oberes is niet altijd makkelijk en vaak heb je te maken met stomme, zeurende, chagrijnige mensen. Het vervelende is dat je al-tijd, maar dan ook ALTIJD aardig, vriendelijk en beleefd moet blijven ook al kun je die mensen op dat moment wel tegen de vlakte slaan met je dienblad. Lees snel verder over hoe moeilijk mijn leven als oberes is. _____________________________________________________________________________________________________________________________ "Jij werkt hier zeker nog maar net?" Wat ik denk: "Ben je een domme koe ofzo? Ik werk hier al drie jaar." Wat ik zeg: "Haha, nee hoor!" "Jij bent geen Chinees hè?" Wat ik denk: "Goh, wat een helder licht bent u! Ik ben inderdaad gee...