Mohammed

25.9.12

Dit gedicht heb ik 2 jaar geleden geschreven, en ik moest er stiekem wel om lachen.

MOHAMMED
Ik word me er net bewust van
dat ik je naar binnen zit te werken
misschien had je wel wit met zwarte vlekken
misschien was je wel bruin
Laat ik je Mohammed noemen
vanwege je donkere huidskleur
Je lag de hele middag al te braden
in een grote zwarte pan
Maar nu ben ik je aan het opeten
- ik krijg er bijna spijt van
Je hebt ook nog nooit zo vies gesmaakt
zo taai gevoeld
Er zaten van die vetdraadjes aan je
Je was niet zo sappig als dat je
eigenlijk hoorde te zijn
Ik kon je maar niet doorslikken want
ik dacht aan jou
Hoe je daar zo vrolijk
met al de andere koeien stond
Abrupt een einde aan jouw leven
Nu stop ik je in mijn mond.

Deze blogs vind je misschien ook leuk:

3 reacties

  1. Heel mooie gedichtje!!

    Van hogeschool ede heb ik nooit gehoord nee! Oeh communicatie trekt me inderdaad wel! Kan je misschien wat over vertellen wat je doet? En wat je kan worden, van de sites word ik vaak niet wijzer.
    Ik doe nu de opleiding grafisch vormgeven in rotterdam maar ik wil hierna nog wat anders doen :) Zit je ook op kamers?
    xx

    BeantwoordenVerwijderen

Volg mij op Instagram

De beste budgettips