HET LEVEN VAN EEN BANAAN

13.2.12

Vrijdagochtend nog voor 9  uur werden wij met z'n vieren opgehaald uit de supermarkt. De moeder stond een paar minuten bij het fruitvak te kijken totdat ze uiteindelijk ons uitkoos. We waren zo blij dat ze ons met z'n vieren aan elkaar liet zitten! We hadden namelijk al een goede band opgebouwd in de tijd dat we in de winkel lagen.
Om kwart over 9 werden we in de witte fruitschaal op tafel gelegd tussen de appels (die overigens erg jaloers zijn) en de mandarijnen. Daar lagen we de hele dag gezellig met z'n vieren. Totdat het zaterdagmiddag werd. De appels hadden ons al gewaarschuwd dat één van de dochters dan altijd een banaan eet. We lagen de hele dag een beetje af te wachten totdat het drie uur was. Toen gebeurde het. Eén van ons werd ruw van de tros afgerukt en meegenomen. Zijn gele schil werd afgepeld en we zagen hem in de mond van de oudste dochter verdwijnen.
We waren bang dat de tweede van ons ook niet lang meer te leven zou hebben, er was namelijk nog een dochter zeiden de appels, die erg van bananan hield. Gelukkig bleven we nog met z'n drieën over tot maandagavond na het eten. De vader pakte weer één van ons, pelde haar af en verdeelde haar in drie stukken. De twee dochters en de vader deden een stuk van haar in de yoghurt. Wat een rare gewoonte.
We waren nog maar met z'n tweeën over en ik was bang dat ik de volgende zou zijn die opgegeten zou worden. Ik kon het niet zo goed vinden met de laatste banaan die over was, hij was altijd al een grote flirt geweest, en hij wist best dat ik al een vriend had. Ik was dan ook best opgelucht toen op woensdagochtend de jongste dochter hem oppakte, in haar tas deed, en naar school ging. Nu was ik nog alleen achter. Op woensdagmiddag werden de twee appels opgegeten en op donderdagochtend verdween de laatste mandarijn. Ik had niet gedacht dat eenzaam zijn zó erg was!
Op vrijdagochtend lag ik er nog, ik lag er al een hele week. Ik voelde me een beetje ziekjes en kreeg overal bruine uitslag. Mijn velletje werd steeds slapper en ik voelde me zwak. Om kwart over 9 op vrijdagochtend kwam de moeder weer. Weer met een tros van vier bananen. Even keek ze mij aan. Toen pakte ze mij op, liep naar de keuken en gooide mij in het blauwe afvalbakje op het aanrecht.
En daar lig ik nu. Tussen de stinkende aardappelschillen en etensrestjes. Het leven van een banaan, is niet zo makkelijk als je denkt...

Heb jij je ooit wel eens bedacht hoe een banaan zich kan voelen?


Deze blogs vind je misschien ook leuk:

14 reacties

  1. Hahaha, echt super leuk geschreven!
    En eerlijk gezegd heb ik er nooit aan gedacht :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. haha wat super leuk gedaan/geschreven.
    nooit over na gedacht hoe het leven van een banaan wel niet kan zijn.
    echt grappig! haha :)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hahahah, wat schrijf je grappig.
    xoxo Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hahaha, wat leuk geschreven! Erg origineel, daar zou ik nou nooit aan denken! :)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Haha wat grappig, had het nog niet door in het begin :P Leuk geschreven en origineel bedacht!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. hahaha geniaal verhaal!
    Ik denk dat ik hetzelfde ongeveer
    als jou ga doen, een stijlboek pagina
    voorop hhaa.

    xxxx

    BeantwoordenVerwijderen
  7. haha je schrijft echt leuk! arme banaan!
    liefs.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hahaa, geniaal!! Ik volg je nu, het zou leuk zijn als je me terug zou willen volgen!
    X

    www.smileisyourbestaccessory.blogspot.com

    BeantwoordenVerwijderen
  9. hahah geweldig!
    ik volg je nu, volg je me terug?
    liefs x

    natasha-dailyfashion.blogspot.com

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Hahaha, wat súperleuk geschreven, hoe bedenk je het..
    Liefs,
    xx

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Meestal skip ik lange teksten op blogs/internet, maar de jouwe heb ik gewoon doorgelezen! Echt orgineel, erg leuk!

    BeantwoordenVerwijderen

Volg mij op Instagram

De beste budgettips